dinsdag 31 december 2019



“Burnout” , een roep van de ziel

2019 was voor mij een transformerend jaar . En dat op een confronterende manier, ik kreeg te maken met ernstige vermoeidheidsklachten . Zo werd ik “gedwongen” om te kijken waaraan ik energie verlies. Ik kwam er zo achter dat ik teveel doe  , ook omdat er heel veel leuke dingen te doen zijn en ik blijkbaar moeilijk kies.

Wat maakt dat ik zo in de doe-stand ga, wat voor overtuigingen spelen daar een rol in ? Dat onderzoek was best heftig en ik heb ingrijpende beslissingen moeten nemen, waardoor ik nu alleen sta, maar wel  sta voor mijn waarden.
Wat is het verlangen van mijn ziel ? Om daar meer contact mee te krijgen ben ik veel tijd alleen gaan doorbrengen, weer gaan mediteren, yoga gaan doen ,  gestopt met alcohol , de natuur in, vroeg naar bed en gezond eten.
En  denk maar niet dat met zoveel verandering mijn energie in een klap weer terug was.

Heel langzaam ontstaat er een nieuwe balans , waarin ik niet meer de oude , maar een nieuwe Josemieke ben. Wie dat precies is zal zich nog wel ontvouwen.

Wat ik al wel voel is de diepe verbinding met mijn wezen. De energie richt zich meer naar binnen dan naar buiten. Er ontstaat een nieuwe communicatie met een innerlijke stem, die eerder nog genegeerd of ontkend kon worden of weggeredeneerd of gebagatelliseerd.
In de avond ga ik zitten om ruimte te maken voor die innerlijk stem en maak in die afstemming een tekening, die een weerslag is van de dag-energie , en wat ik daarin ben tegengekomen. Daarna schrijf ik zonder focus van mijn denken een stukje vanuit die afstemming. Wat ik dan opgeschreven hebt is , als ik het teruglees, voedend en wezenlijk en het geeft alles wat ik beleef een liefdevolle bedding.
Het laat een perspectief zien dat samenhang , verbinding heeft, mij uit mijn isolement haalt en dat de diepere zin onthult van mijn ervaringen. Ik ervaar er een steunende nabijheid in, een vertrouwen in de ontwikkelingen in mijn leven , een onvoorwaardelijke trouw en liefde.

Alles in mijn leven gaat nu een tandje langzamer
, ik leer om niet teveel te plannen, ruimte te laten tussen mijn opdrachtwerk door. Tijd te maken voor mijn innerlijke proces en de beeldtaal die daarbij hoort. Rust te houden in mijn dagen.
Dat gaat in 2020 gewoon weer verder , ik zie geen nieuwe start of zoiets. Maar de jaarwisseling maakt me bewust van de rijkdom van de ontwikkelingen die er zijn, en ik voel me dankbaar voor alle vriendschap die ik heb ontmoet gaande deze innerlijke reis.

Voor iedereen die dit leest ; een liefdevol 2020 gewenst , in verbondenheid


donderdag 6 juni 2019

Kunst




Soms zie ik een kunstwerk  dat me wakker schudt, en uit de waan van de dag haalt.
Dat me van mijn meningen en overtuigingen bewust maakt, dat me herinnert aan dat wat niet te begrijpen valt.
Aan de magie en de vrijheid van het leven , aan mijn goddelijke aard.
Aan het wonder van dit moment en van mijzelf.
Aan de unieke beleving van ieder mens.

Het unieke, de eigen beleving, de gevoelslaag , dat zijn dingen die veel voor mij betekenen. Het is belangrijk voor mensen om gezien te worden in hun uniek zijn, om daarin bevestigd te worden.

Ik maak geen serieproducten, ik maak unieke sieraden  voor het individu. Voor die persoon met eigen gedachten, lichaam, gevoelens.
Ik voel in mijn lichaam hoe in mijn gesprekspartner de balans is tussen mentale, emotionele en fysieke vermogens.
Bij trauma of oplopende spanning raken die 3 uit balans. Mentaal neemt dan de plaats van helder onderscheid in. Sociaal/emotioneel ontstaat er afstand en fysieke pijn of spanning wordt genegeerd.


De informatie die ik hierover ontvang levert beelden op , die ik vertaal naar een sieraad of object.
De beelden zijn bedoeld om te helen, om evenwicht te brengen..

Ik maak ook helende beelden voor mijzelf, gebruik makend van mijn edelsmeed-technieken, maar ook van
allerlei materialen zoals hout, botten, mineralen, foto's , etc.
Die samengestelde beelden noem ik assemblages.

Al enige jaren neem ik mensen mee in een traject waarin ze een helende vorm voor zichzelf smeden.
Ik noem dat krachtvoorwerpen.
Met eenvoudige oefeningen ontstaat er meer lichaamsbewustzijn en kan informatie gevonden worden over  mentale, emotionele en fysieke balans of disbalans.
En deelnemers ervaren zelf hoe het lichaam zelf beelden genereert die gericht zijn op herstel van de balans.

In augustus 2019 bied ik 3 zaterdagochtenden hierover een workshop aan op een mooie plek in de bossen buiten Tilburg. We gaan in deze workshop op onderzoek naar het unieke beeld dat onze individuele balans versterkt of herstelt. Het wordt dan vertaald in een assemblage, met materialen die geschikt zijn qua uitdrukking, kleur, etc. Er kan gebruik gemaakt worden van eenvoudige smeedtechnieken maar ook andere verbindingstechnieken.
Heb je zin in zo'n avontuur in de zomer ?  Kijk even op de website en meld je aan : Welkom

https://josemiekesegers.nl/inner-art-coaching/groeps-activiteiten/workshop-assemblages-maken

maandag 26 november 2018

Ziel


Sinds ik me kan herinneren ben ik op zoek naar een versie van de werkelijkheid die recht doet aan de rol van  het individuele subjectieve perspectief , als ingang tot een samenhang /eenheid  die objectief is.
En dan bedoel ik niet de objectiviteit die de wetenschap pretendeert te hebben, maar een objectiviteit waarin alle objecten , levensvormen , gebeurtenissen een samenhang hebben binnen de tijd.
Een gevoelde , betekenisvolle samenhang die alle ervaringen  samenbrengt en daarmee alle tegenstrijdigheden.
Het zoeken buiten mezelf heeft me weinig opgeleverd ; de tijdgeest schampert alles weg wat maar ruikt naar zingeving of een geestelijk leven.  Betekenisvolle ervaringen worden gereduceerd tot  meetbare /tastbare stofjes in het lichaam.
Mijn werk met edelmetaal geeft een zeer goede mogelijkheid tot onderzoek van dat gebied waar materie raakt aan geest[kracht] . Ik heb de grens tussen die 2 nog nooit precies in kaart kunnen brengen ; waar gebeurt precies de overgang van geest in materie ?
Van mijn intenties, bewust dan wel onbewust , gelegd in het vloeibare zilver dat vervolgens stolt en een tastbaar beeld wordt van die intenties ?
In mijn persoonlijke zoektocht kan ik niet heen om de tekenen uit het onderbewuste ; dromen, synchroniciteit , heldere inzichten op een wezenlijker laag van het bestaan dan enkel de stoffelijke.
Ik heb gemerkt dat die communicatie met wat ik de ziel noem, geoefend kan worden, versterkt door aandacht. Aandacht voor signalen in het lichaam, voor dromen, associaties , schijnbare toevalligheden. De informatie die daaruit verschijnt geeft innerlijke richting en betekenis aan mijn leven. Een betekenis die niet gekoppeld is aan succes en prestaties in de buitenwereld.
Het is een intens troostende, steunende en bekrachtigende beweging naar binnen , waar in mijn ogen veel behoefte aan bestaat vandaag de dag.
De wegen die ik vond geef ik door via mijn cursussen , om meer mensen op het spoor te brengen van hun innerlijke weg.  

zaterdag 10 februari 2018

Genezings rituelen





Sinds de zomer van 2017 werk ik in mijn nieuwe atelier "Het Achterhuis" aan mijn vrije werk; als het lukt wekelijks , soms komt die vrije ruimte nog in de knel met mijn opdrachten.
Maar toch , wat een goede ontwikkeling ! Het spelend werken , zonder andere doelgerichtheid dan het spelend onderzoeken , brengt me inzicht in mijn werkwijze en ook in mijn leven , familie-systeem, de weg van  zelf-heling die ik heb afgelegd en die eigenlijk nooit af is.
Het is nog wat onwennig om het te benoemen, maar ik voel respect en liefde voor mezelf , alsof ik nu kan terugkijken en zien wat er getransformeerd is in mijn leven; wauw !
Doordat ik met regelmaat werk aan beelden die voor mijzelf zijn, die dingen blootleggen over het functioneren van mijn eigen systeem komt er veel in beweging.
Zo werk ik aan een voorouder-project waarin ik mijn plek inneem in mijn familie ; voor een ander wellicht een vanzelfsprekende plek, maar voor mij voor het eerst gevoeld , gevonden.
Hiervoor moest ik mijn blik verder laten reiken dan het gezin van herkomst [waar ik die plek nooit kon voelen]; ik bracht een heel voorouderveld tot leven in mijn beeld.
Deze ruimere blik maakt het mogelijk om verbinding te voelen , me te realiseren dat ik er onderdeel van uitmaak.
Daarnaast doe ik kleine genezingsrituelen op oude familiefoto's.
Aangezien ik zie [ bij een levend persoon of op een foto] waar zich disbalans voordoet [ ik zie enerzijds de uiterlijke presentatie en anderzijds de innerlijke [onbewuste]situatie die hier vaak mee in tegenspraak is] ben ik begonnen deze beelden te beschilderen in mijn vormtaal, met de intentie om deze disbalans op te heffen.
Deze alchemistische werkwijze hanteer ik ook in mijn opdrachten.
Maar nu dus voor mijn eigen familie-systeem en voor mezelf.
Ik heb een beeld gemaakt ; balans-machine
Met 7 smeedvormen die gemaakt zijn voor de 7 belangrijke energie-punten [chakra's] in mijn lichaam. Ze vormen een antwoord op die lichamelijke informatie en brengen energie in beweging waar die is gaan vastzitten.
Toen ik ermee bezig was had ik er een droom over; ik droomde dat ik aan een machine werkte die op allerlei onderdelen de balans herstelde; ik was bezig dit heel precies in orde te maken en in elkaar te zetten.
Die droom maakte me bewust van de wijze waarop ik in wezen naar mijn werk kijk ; het heeft een functie , het is een "machine" met een bepaalde werking.


woensdag 19 juli 2017

Vrij !



In het 25 jarig jubileum-jaar van mijn bedrijf geef ik mezelf 6 weken vrij , beginnend in de kermis-week. Vrij van de edelsmederij , om de dagen te kunnen invullen zoals ik dat graag wil.
Over het algemeen is deze indeling , met middag-openstelling van de winkel, heel passend voor mij . Het geeft structuur, dwingt me om afspraken na te komen en te communiceren, houdt de stroom op gang van ideeën, opdrachten , inkomen. 
Er zijn het afgelopen jaar allerlei ontwikkelingen in gang gezet : het Achterhuis is klaar en in gebruik genomen als atelier ; Er zijn samenwerkingen tot stand gekomen; Ik heb een coachings-training gevolgd die ik gebruik in de smeed-trajecten die ik aanbied.   3Richtingen in mijn werk  worden steeds zichtbaarder ; edelsmid, kunstzinnig / Jungiaans coach en kunstenaar.

Er is momenteel een sterk verlangen om een  van die 3 richtingen  te voeden,  namelijk die van de kunstenaar. Die schoot er het afgelopen jaar een beetje bij in, door alle drukte . De komende 6 weken zijn vooral bedoeld om de kunstenaar in mij te voeden. Het vraagt een andere aanpak , en welke precies , tja dat wordt het experiment.
Er zit vooral veel  lege ruimte omheen , tijd voor mezelf, om te schrijven, om met de hond de bossen in te gaan, te zwemmen in het Bakse ven , om musea van binnen te zien , met vrienden uit te wisselen.
  Maar ook vraagt het  toewijding om de beelden die in mij leven zoveel  aandacht en rust te geven dat ze naar buiten kunnen komen.
Dat betekent voor mij de computer veel uit , geen televisie … Op tijd naar bed om een prettig dagritme te creëren.

Het is op een bepaalde manier ook terugkeren naar mijzelf , opnieuw koers uitzetten, luisteren…
Na de hectiek van het afgelopen jaar kan ik me hier enorm op verheugen.
Het is mijn bedoeling om in de 6 weken die ik hiervoor ga gebruiken te onderzoeken hoe ik deze aandacht, deze rust , mee kan nemen in de dag-structuur met winkel-opening. 
Welke rituelen ik nodig heb om blijvend de kunstenaar voeding te geven en ruimte .
Zodat er een betere balans kan ontstaan tussen de 3 richtingen van mijn werk.
Ik duik erin….


In september weet ik wellicht meer …

maandag 30 januari 2017

Schaduw



Ik kijk om me heen en zie een wereld vol geweld. Ik zie machthebbers gekozen worden die me alle vertrouwen doen verliezen in de democratie zoals we die kennen.
Toen ik jong was dacht ik dat het geweld achter ons lag, dat ik het geluk had van na de oorlog geboren te zijn. En in zekere zin is dat ook zo, ik heb, afgezien van 2 ervaringen waarin ik fysiek bedreigd werd , in de veiligheid van dit land kunnen leven en werken en me vrij gevoeld om mijn leven te leiden.
Maar is dat wel echt zo ?
In mijn persoonlijke  proces van bewustwording  ontdekte ik hoe in mij de schaduw, ook wel het onderbewuste , werkelijk mijn blik op de wereld bepaalt. De mensen waar ik het moeilijk mee heb spiegelen juist datgene wat in mijn onderbewustzijn ligt.
Er lijkt altijd een bewuste reden te zijn die mij tot een besluit, een afkeer, een verliefdheid brengt,
Maar de ware drijfveren liggen in het verborgene.
Het echt naar binnen kijken als iemand mij bv.   een streek levert , of afkeer bij me oproept, is niet iets wat erg prettig is . Het is veel makkelijker een opsomming te maken van redenen waarom die ander zo tekort schiet en hoe weinig ik daarop lijk.
Of om de ander te vergoelijken en het akelige gevoel weer weg te stoppen.
Dit spel van projectie maakt dat al onze onbewuste eigenschappen bij de ander worden waargenomen, en ontkend in het eigen bewustzijn.
Maar wat als ik wel naar binnen kijk, en voel waar in mijn lichaam het pijn doet ? Wat als ik in gesprek ga met die pijnlijke plek ? De pijn een krampachtig  pantser blijkt waarachter zich een bang kind verschuilt ? Een woedend kind, een kind dat haat, een kind dat om zich heen wil slaan ?
Het heldert een boel op: ik begrijp waarom ik soms zo geraakt en verkrampt ben en leer te zien dat die reacties voortkomen uit mijzelf , mijn onbewuste aannames, mijn familie-patronen die voortkomen uit oorlogstrauma's en diep gewortelde taboes.
Door dit onderzoek komen er delen die voorheen onbewust waren in mijn bewustzijn, ze worden nu door mij waargenomen zodat ik ervoor kan zorgen, erkenning aan kan geven, en de projectie kan terug nemen. Er treedt ontspanning op . Er ontstaat een duidelijker innerlijk kompas, onafhankelijk van anderen.

Dat we als samenleving  fysiek geweld , discriminatie, vrouwenhaat, gewetenloze hebzucht en leugenachtigheid veroordelen heeft als bijwerking dat we die eigenschappen in onszelf niet meer kunnen waarnemen, alleen in de projectie op anderen.
In de schaduw van onze samenleving groeit en bloeit de wapen-industrie , de porno-industrie en de uitbuiting en corruptie.
We hebben helaas niet van jongs af aan geleerd om schuldeloos en schaamteloos onze schaduw te onderzoeken door bijvoorbeeld op onze dromen te letten, of door met een open onderzoekende blik onze pijn aan te kijken.
Het wordt zelfs als  wereldvreemd en naïef gezien om de blik naar binnen te richten terwijl “daarbuiten “ toch zoveel dreiging bestaat.
Er is nauwelijks  erkenning voor dit fenomeen van de schaduw, dat alles wat we denken te geloven en als ideaal zien steeds ondermijnt en van koers doet veranderen.
Wat zou er gebeuren als we  zouden leren om onze eigen projecties te doorzien ?
Dus, onze eigen schaduw zouden kennen en liefhebben en niet alleen ons geïdealiseerde zelfbeeld ? Als we zelf ouder zouden kunnen zijn voor dat gepijnigde kind in ons met een scala aan destructieve gevoelens ?

vrijdag 6 januari 2017

Betekenis







Op een ochtend kijk ik naar buiten en zie een dauwdruppel glinsteren op een zon beschenen blad.
Mijn gemoed schiet vol, ik voel de zin van alles, de levenslust stroomt door mij heen. Het beeld zindert van betekenis.

Dan ontmoet ik  de natuurwetenschapper , hij zegt ja dat komt doordat de temperatuur van de lucht is gedaald tot onder de temperatuur van de dauw.
 Dan  de neurowetenschapper die zegt dat mentale en emotionele activiteit van de mens volledig gereduceerd kan worden tot fysische, materiële eigenschappen.

De magie van dat moment ligt in de directe ervaring, de combinatie van een onbeschrijflijke  hoeveelheid  factoren die voor mij dát moment van waarde maakt. Het krijgt betekenis door de samenwerking tussen zintuigen ,en emotionele betrokkenheid .

Deze magie kan de wetenschapper niet vinden, die lijkt ongrijpbaar en dit kostbare fenomeen, het vinden van zin en betekenis lijkt daardoor in onze huidige door de wetenschap geregeerde samenleving  niet relevant te zijn.
Verklaringen , kennis over de werking van materie hebben de neiging om het object van studie apart te zetten van degene die studeert, en daarmee een scheiding in het leven te roepen.
Waarmee de ervaring [waarin die scheiding niet aanwezig is] al verdwenen is.

De stem van de betekenis-gevende magiër die de totaal-ervaring beleeft en daar levenskracht in vindt is veel sterker geworden  in mij.
Ik heb jarenlang geleefd met op mijn schouder een innerlijke wetenschapper die alles wat betekenisvol en echt was voor mij afremde met verklaringen en scepsis.

Waarschijnlijk uit angst voor  de brandstapel, want, ook al wordt je hier [over het algemeen] heden ten dage niet meer letterlijk om zeep geholpen als je anders denkt dan de gevestigde orde, je bent kwetsbaar als kleine zelfstandige die haar boot in de stroom wil houden.


2017 zal een jaar zijn waarin de aandacht zich meer en meer verlegt naar dit ongrijpbare wonder van de betekenisvolle ervaring. De verwondering te voelen , de kracht ervan te erkennen, ervan te genieten, het te delen met anderen.